دانشگاه علوم اسلامی رضوی آموزه‌های فلسفۀ اسلامی 2251-9386 15 27 2021 02 19 An Analysis of the Views of Allameh Tabataba'i and Javadi Amoli on the Issue of the World of Descendants Based on the Fundamentals of Mullā Ṣadrā تحلیلی بر دیدگاه علامه طباطبایی و جوادی آملی در مسئله عالم ذرّ با تکیه بر مبانی ملاصدرا 23 46 1298 10.30513/ipd.2021.1298 FA فاطمه باقری نژاد کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بیرجند مرتضی مزگی نژاد استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بیرجند Journal Article 2020 10 26 Discourse about the world of descendants is always accompanied by two questions: the place of the descendant's world in the existence system? And why does no human remember this covenant (compact)? There have been several answers to these two questions, and the answers of Allameh Tabataba'i and Javadi Amoli are more accurate and important. The library method has been used in this article, and we have tried to refer to the primary sources of theorists of this issue. The answer of Allameh Tabataba'i and Javadi Amoli is that they are initially opposed to each other. In this article, while examining the answers of these two thinkers, it is clear that the theory of nature of Javadi Amoli solves problems better and easier. In the following, according to Mullā Ṣadrā's innovations in the topics of transcendent theosophy, such as the issue of separation of existence and “simplicity of the truth of all things” (Arabic: بسیط الحقیقة کلّ الأشیاء) and especially Rarefied and real predication, it is clear that the theory of innate natural disposition (nature) is complementary and compatible with the theory of collective existence. <em>بحث درباره عالم ذر همواره با دو پرسشِ «عالم ذر چه جایگاهی در نظام هستی دارد؟» و «چرا هیچ انسانی این میثاق را به یاد نمی‌آورد؟» همراه بوده است. پاسخ‌های متعددی به این دو پرسش داده شده است که پاسخ علامه طباطبایی و جوادی آملی از دقت و اهمیت بیشتری برخوردار است.</em><br /> در این مقاله با استفاده از روش کتابخانه‌ای سعی کرده‌ایم به منابع دست اول نظریه‌پردازان این بحث مراجعه کنیم. پاسخ‌های علامه طباطبایی و جوادی آملی به گونه‌ای هستند که در ابتدا در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند. در این مقاله ضمن بررسی پاسخ‌های این دو اندیشمند مشخص می‌شود که نظریه فطرت جوادی آملی، مسائل را بهتر و راحت‌تر حل می‌کند. در ادامه با توجه به نوآوری‌های ملاصدرا در مباحث حکمت متعالیه، مانند مسئله تشکیک وجود و مبحث «بسیط الحقیقة کلّ الأشیاء» و مخصوصاً حمل حقیقه و رقیقه مشخص می‌شود که نظریه فطرت با نظریه وجود جمعی قابل انطباق بوده و مکمل هم هستند. https://ipd.razavi.ac.ir/article_1298_09c4e3ec91df97b93368cb27307103df.pdf