چکیده
یکی از پرسشهای مهم هایدگر در هستی و زمان که نقطه عطف تاملات فلسفی اوست، فهم ماهیت هستی است. هایدگر در نقد به سنت فلسفی غرب مبنی بر فراموشی هستی، چیستی ماهیت هستی را در فهم مولفه های انتولوجیکال -اگزیستانسیالیستی دازاین جستجو می کند و یکی از مولفه های مهم دازاین که دلالت بر تعین سایر امکانهای هستی شناختی وی دارد، مرگ است. دازاین مرگ را نه صرفا در مرگ دیگری، که امکان نهایی خود می داند. در حضور مرگ و نیستی است که هستی به امکانی تازه برای بازاندیشی تبدیل می شود. دلمشغولی هایدگر تلقی از مرگ به عنوان رویدادی نیست که منجر به فوت و حذف امکان های دازاین شود، بلکه پرسش این است که چگونه مرگ در هستی دازاین حاضر است. دازاینی که مدام طرح افکنی کرده و خود را رو به سوی آینده تصور میکند، مرگ در وی حاضر است. نوشتار پیش رو سعی برآن دارد تا تلقی هایدگر از مرگ را همچون امری حاضرکه در زیستن دازاین نقش آفرینی کرده به منصه ظهور کشانده و تصریح می کند، که لزوم توجه به نیستی و مرگ لازمه توجه به هستی و زندگی است.
موضوعات