نوع مقاله : ترویجی

نویسندگان

1 استادیار، گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.

2 دانشیار، گروه دروس عمومی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.

چکیده

با توجه به اهمیت حرکت جوهری و تحول ذاتی نفس در فلسفۀ ملاصدرا، این پژوهش به بررسی ارتباط میان اعمال اختیاری انسان و حرکت جوهری نفس می‌پردازد. هدف اصلی، بررسی نقش اراده و اعمال اختیاری انسان در جهت‌دهی به مسیر تکامل نفس است. روش پژوهش تبیینی‎-‎تحلیلی است. یافته‌ها نشان می‌دهند که حرکت جوهری انسان، شامل حرکت‌های جبلی و ارادی است؛ حرکت ارادی، ناشی از عقل عملی و مبنای رشد عقل نظری و توسعۀ ذات نفس است. همچنین با توجه به حرکت درونی و پیوستۀ نفس، تکرار اعمال اختیاری از یک طرف موجب شکل‌گیری ملکات نفسانی می‌شود و از سویی دیگر، مسیر و مقصد حرکت ذاتی نفس را که زمینه‌ساز پیشرفت یا سقوط جوهر وجودی انسان است، مشخص می‏کند. در واقع، بنابر حرکت جوهری، نفس انسان همواره در سَیَلان است و اعمال اختیاری، نقش اساسی در جهت‌دهی ارادی به حرکت آن دارد. بنابراین، درک دقیق نقش اراده و اعمال اختیاری در فلسفۀ ملاصدرا می‌تواند راهنمای مناسبی برای بهبود کیفیت زندگی و معنویت انسان باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Examining the Role of Voluntary Actions in the Substantial Motion of the Soul with Emphasis on Mullā Ṣadrā’s Perspective

نویسندگان [English]

  • Alinejat Raizan 1
  • Mohammad Karami 2

1 Assistant Professor, Department of Philosophy, Faculty of Literature, Yasouj University, Yasouj, Iran

2 Associate Professor of Philosophy, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, Iran

چکیده [English]

Given the importance of substantial motion (al-Ḥarakah al-Jawhariyyah) and the essential transformation of the soul in Mullā Ṣadrā’s philosophy, this research examines the relationship between human voluntary actions and the substantial motion of the soul. The main objective of this article is to investigate the role of human will and voluntary actions in directing the trajectory of the soul’s evolution. The research method is explanatory-analytical. The findings indicate that the substantial motion of humans encompasses both innate (Jibillī) and voluntary (Irādī) movements. Voluntary movement stems from practical intellect (al-ʿaql al-ʿamalī) and constitutes the basis for the growth of theoretical intellect (al-ʿaql al-Naẓarī) and the development of the soul’s essence. Furthermore, considering the inner and continuous movement of the soul, the repetition of voluntary actions leads, on the one hand, to the formation of soul’s traits (Malakāt Nafsānī), and on the other hand, determines the path and destination of the soul’s essential motion, which lays the groundwork for the progress or decline of the human existential substance. In fact, according to substantial motion, the human soul is in perpetual flux (Sayalān), and voluntary actions play a fundamental role in consciously directing its movement. Therefore, a precise understanding of the role of will and voluntary actions in Mullā Ṣadrā’s philosophy can serve as a suitable guide for improving the quality of human life and spirituality.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Will
  • Action (Fiʿl)
  • Deed (ʿamal)
  • Voluntary Actions
  • Soul’s Traits (Malakāt Nafsānī)
  • Substantial Motion (al-Ḥarakah al-Jawhariyyah)
  • Mullā Ṣadrā
  1. ابراهیمی دینانی، غلامحسین و کریم‌زاده، رحمت‌الله. (۱۳۸۶). رابطۀ نفس و بدن. آموزه‌های فلسفۀ اسلامی، ۳(۶)، ۳-۱۹.
  2. ابن‎سینا، حسین بن عبدالله. (۱۳۴۸). طبیعیات الشفا. قاهره: دار الکتب العربیة.
  3. ابن‎سینا، حسین بن عبدالله. (۱۴۰۵ق). الهیات الشفا. قم: مکتبة آیة الله مرعشی نجفی.
  4. احمد بن فارس، ابوالحسن. (۱۳۹۹ق). معجم مقاییس اللغة. قم: دار الفکر.
  5. ارشادی‌نیا، محمدرضا. (۱۳۹۳). رهاوردهای هستی‌شناختی حرکت جوهری در دیدگاه استاد آشتیانی. آموزه‌های فلسفۀ اسلامی، ۹(۱۵)، ۳۱-۵۴.
  6. جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۶الف). تفسیر انسان به انسان. قم: نشر اسراء.
  7. جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۶ب). مراحل اخلاق در قرآن. قم: نشر اسراء.
  8. جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۴). وحی و نبوت در قرآن. قم: نشر اسراء.
  9. جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۸۵). هدایت در قرآن. قم: نشر اسراء.
  10. ذاکری، مهدی. (۱۳۹۴). درآمدی به فلسفۀ عمل. تهران: سمت.
  11. راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (۱۳۸۴). مفردات الفاظ القرآن (ج ۴). تهران: اساطیر.
  12. رستمی، ابراهیم و حسینی زیدی، سید ابوالقاسم. (۱۴۰۳). تحلیل ارادۀ الهی در فلسفۀ اسلامی در تناظر با افعال اختیاری نفس انسانی. آموزه‌های فلسفۀ اسلامی، ۱۸(۳۲)، ۱۴۵-۱۶۸.
  13. زمانی‌ها، حسین و یاوری، طاهره. (۱۳۹۶). تحلیل چیستی و حقیقت بدن مثالی و نقش آن در تبیین رابطۀ نفس و بدن در فلسفۀ ملاصدرا. حکمت معاصر، ۸(۳)، ۱۷۱-۱۸۸.
  14. سبزواری، ملاهادی. (۱۴۲۲ق). شرح منظومة. قم: نشر ناب.
  15. سجادی، سید جعفر. (۱۳۷۳). فرهنگ معارف اسلامی. تهران: نشر دانشگاه تهران.
  16. صلیبا، جمیل. (۱۳۶۶). فرهنگ فلسفی (ترجمۀ منوچهر صانعی دره‌بیدی). تهران: نشر حکمت.
  17. طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۷۳). فرازهایی از اسلام (تحقیق مهدی آیت‎اللهی). قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
  18. طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۴۱۷). المیزان فی تفسیر القرآن. قم: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی.
  19. طباطبایی، سید محمدحسین. (۱۳۶۲). نهایة الحکمة. قم: جامعه مدرسین.
  20. عسکری، ابوهلال حسن بن عبدالله. (۱۳۵۳). الفروق اللغویة. قم: مکتبة بصیرتی.
  21. کاتبی، نجم‌الدین علی و میرک نجاری، محمد بن مبارکشاه. (۱۳۵۳). حکمة العین و شرحه. مشهد: دانشگاه فردوسی.
  22. کمیجانی، حامد. (۱۴۰۰). تحلیل نظریۀ حرکت جوهری نفس و بازخوانیِ تعریف نفس بر اساس حرکت جبلیِ آن. نسیم خرد، ۷(۱)، ۸۵-۹۸.
  23. مرادی، فرشاد، فهیم، محسن و فهیم، علیرضا. (۱۴۰۳). نقش عمل در معرفت عقلانی نزد ملاصدرا و قرچغای خان. معرفت و بصیرت اسلامی، ۳(۱)، ۵۵-۶۸.
  24. مصطفوی، سید حسن. (۱۳۹۱). شرح نمط سوم اشارات و تنبیهات. تهران: دانشگاه امام صادق (ع).
  25. ملاصدرا، صدرالدین محمد شیرازی. (۱۳۸۲الف). الحکمة المتعالیة فی الاسفار العقلیة الاربعة (حاشیۀ علامه طباطبایی). بیروت: دار احیاء التراث العربی.
  26. ملاصدرا، صدرالدین محمد شیرازی. (۱۳۸۷). تفسیر القرآن الکریم. قم: انتشارات معارف.
  27. ملاصدرا، صدرالدین محمد شیرازی. (۱۳۸۲ب). شرح و تعلیقة ملاصدرا بر الهیات شفا (ج ۱؛ تحقیق نجفقلی حبیبی). تهران: بنیاد حکمت صدرا.
  28. ملاصدرا، صدرالدین محمد شیرازی. (۱۳۸۹). الشواهد الربوبیة. تهران: نشر اساطیر.
  29. ملاصدرا، صدرالدین محمد شیرازی. (۱۳۶۳). مفاتیح الغیب (تحقیق محمد خواجوی). تهران: مؤسسه تحقیقات فرهنگی.
  30. یکه‌‏زارع، صغری، کاملان، محمدصادق و پروانه، محمود. (۱۳۹۱). تأثیر نظریۀ حرکت جوهری بر نفس‌شناسی ملاصدرا. انسان‌پژوهی دینی، ۹(۲۷)، ۱۲۵-۱۴۷.